Elay maxia de lúa, luz que ilumina os bosques,cancion que arrulla a túa alma, caricia que acoje desazones,guerrera de mil batallas e en todas vencedora.
Ardente como a cacharela.
Fria como xeo de xaneiro.
Fiel como lobo co seu ama.
Clara como rio que corre.
Libre como vento de outono.
Bela, fermosa, sensual, atraente, dotada de multiples dons, entre eles ver o alma.
Forjada a ferro e espada.
Mestra en innumerables cuestións.
Sabia como carballo centenario polas súas veas corre sangue de antecesores celtas case apagados.
Ser irrepetible e desexada.
Todo ser desexa a súa presenza dota de paz e estimula o ama.
A súa soa presenza é maxia en estado puro.
Asi é Elay a Gran Dama.
Nuestra fera mais amada.
E aquel que a posúa tendra o regalo mais fermoso do seu vida,debeis coidala e honrala se escapa do voso lado se a perdeis na batalla a escuridade sera o voso dono e a vosa vida aburrida, escura e tediosa, e nunca podreis esquecela.
SAUDE
No hay comentarios:
Publicar un comentario